Παπανδρεου Δεσμωτης

Η αντίδραση του Πρωθυπουργό, ουσιαστικά αποτελεί την εκδήλωση όσων ήθελε να πει για την δύσκολη κατάσταση στην όποια έχει περιέλθει η ίδια η Ελλάδα χάρη στο μνημόνιο που συμφώνησε η κυβέρνηση του.
Γιατί δεν αντέδρασε κατά την δημιουργία του αλλά αντιδρά τώρα; Η απάντηση είναι νομίζω απλή… αν δεν υπέκυπτε στους ορούς της Γερμανίας, η χωρά θα οδηγούνταν σε στάση πληρωμών… Στη πραγματικότητα, το μνημόνιο ήταν η συνομολόγηση ενός σύμφωνου παράδοσης …
Η χωρά, παραχώρησε ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας μετατρέποντας την ελληνική δημοκρατία σε ημιαυτόνομο κρατίδιο. Τώρα ο πρωθυπουργός, σοφά νομίζω, οδηγεί σε συνασπισμό τα κράτη των PIIGS προκειμένου να ανατρέψει την συνολική πολιτική & οικονομική φιλοσοφία που οδηγεί την Ευρώπη σε ύφεση και τα αδύναμα κράτη σε Πτώχευση.
Χρησιμοποιεί την δίκη του εμπειρία, για να επισημάνει τις συνέπειες μια γενικευμένης κρίσης χρέος μέσα από το πρίσμα του μηχανισμού διάσωσης. Και αν πριν ένα χρόνο οι Ιρλανδοί και κάποιοι άλλη σχεδόν γελούσαν με το πάθημα της Ελλάδας τώρα όλοι αντιλαμβάνονται ότι το φάρμακο του ΔΝΤ δεν είναι η πρέπουσα θεραπεία για τις μη βιομηχανικές χώρες.
Φυσικά, θα ήταν άδικο για τις θυσίες των ελλήνων να μην προχωρήσουν οι διαθρωτικές αλλαγές, που θα επιτρέψουν την ανάκαμψη της χωράς, όμως ο Πρωθυπουργός, με έξυπνο τρόπο προσπαθεί να ανακόψει, το πικρό ποτήρι, των φορών που κινδυνεύει να διάλυση των παραγωγικό Ιστό της χωράς.
Άλλωστε για πια σταθερότητα του Ευρώ και πιο κοινό νόμισμα θα μιλάμε αν οι κοινωνίες σπαράσσονται από βίες συγκρούσεις , απόρροια μιας αδικαιολόγητα σκληρής τιμωρίας που ικανοποιεί μονό το ειδικό εκλογικό ακροατήριο της καγκελαρίου Μεργκελ;